شبکه های مبتنی بر نرم افزار(SDN)، یک نوآوری، در شبکههای کامپیوتری است. امروزه، بسیاری از شرکتهای فعال در حوزهی IT، به استفاده از این تکنولوژی، روی آوردهاند. در شبکههای کامپیوتری موجود، تجهیزاتی از قبیل روتر و سوییچ، از دو قسمت اصلی تشکیل شدهاند: Data Plane و Control Plane. وظیفهی Data Plane، فقط روانهسازی پکتها است. وظیفهی Control Plane، مدیریت ارسال پکتها و سیاستگذاری، برای شرایط ارسال آنها میباشد. در شبکههای سنتی، برای هر یک از دستگاههای شبکه، یک واحد کنترل، مربوط به خود دستگاه وجود دارد. در تجهیزات این شبکهها، معمولا واحد کنترل، با واحد دیتا، در یک BOX و یکپارچه، تولید میشوند. وجود داشتن تعداد زیادی واحد کنترل در یک شبکه، باعث پیچیدهشدن مدیریت شبکههای سنتی است.
در مقایسه با شبکههای رایج، عملکرد شبکههای SDN، بیشتر شبیه به رایانش ابری یا Cloud Computing میباشد. این به معنای انتزاع قسمت هوشمند شبکه، از تجهیزات سختافزاری ارسال دیتا است. معماری شبکه های SDN از سه لایه تشکیل گردیده است. در لایهی زیرساخت، سوییچهای شبکه، قرار دارند. تجهیزات شبکه در این لایه، تنها، نقش روانهسازی دیتا را دارند. در لایهی میانی، کنترلر(ها) قرار دارند. کنترلر، به عنوان واسطی است که، امکان مانیتورینگ و مدیریت شبکه را برای لایهی اپلیکیشن فراهم میسازد. در لایهی اپلیکیش، اطلاعاتی که توسط لایهی کنترل، جمعآوری شده، بررسی شده و نسبت به آنها تصمیمسازی میشود. همچنین در این لایه برای مدیریت ارسال دادهها، دستوالعملهای لازم، به لایهی کنترل، ارسال میگردد.
در این دوره آموزش شبکه مبتنی بر نرم افزار سعی میکنیم، در بارهی این شبکهها، توضیحاتی را ارائه دهیم.
